Insomnia

Uykusuzluğun en tepe noktasındayım. Saat 4 sularında sabah ezanı okunuyordu. Herhalde uyuduğumda saat 5 filandı. Zaten 7:30'da uyandım. O saatten beri oda oda geziyorum. Sıcaktan nereye yatsam yapışmaktayım. Her kapıyı, her pencereyi açtım. Hafifçe esiyor. 10 gibi tekrar uyumaya niyetlendim ama yukarı kattan gelen matkap gürültüsü bunun da içine limon sıktı. Şimdi uykusuzluktan yanan gözlerimle oturuyorum. Kafamda inceden bir ağrı, sanırım migrenim "Geliyorum!" diyor. Çok özlemiştim kendisini. Bayağıca zamandır buluşamamıştık! Aynaya bakmaktan korkuyorum, kendimden korkabilirim! Xeyn'in kapatıcıları bile fayda etmeyecek bu defa gözümün altındaki morlukları kapatmaya. Dün gece sıkıntıdan babamın makinesiyle saçlarımı 3 numaraya vuracaktım, ramak kalmıştı. Annem deli çığlıklar atınca vazgeçtim. "Kel gibi dolaştırmam kızımı!" gibilerinden bir şeyler geveleyip duruyordu, çığlık atmadığı zamanlarda. Baktım saçımın yerine kafamı keseceğim, bıraktım elimden makineyi. Saçımla uğraşmaya başladıysam bana yine geliyorlar demektir. İşiniz var sevgili arkadaşlarım, haberiniz olsun!

Demek Ki...

Aslında kendimi bayağıca iyileşmiş hissediyordum, ama iyileşmemişim, anladım. En ufak bir sorunda tekrar yoruluyorum. Paramparça oluyor her şey. Toplayamadığım binlerce parça ve ben. Başım ellerimin içinde öylece oturuyorum, açık pencerenin önünde. Arkada telefon çalıyormuş, dünya batıyormuş, umurumda değil. Tek ben varım dünyada, yapayalnız yeniden. Unutuyorum etrafımdakileri, siliniyor bütün hafızam. İçine düştüğüm dipsiz kuyum ve ben, elimde sadık dostum. Bölük pörçük anılar. Teslim olmayan son küçük parçalar. Tekrar ve tekrar meydana çıkıyorlar. Ne kadar uğraşsam da bir türlü silemediğim.

Aslında kendimi bayağıca mutlu hissediyordum, ama değilmişim, anladım. Ufak pürüzler beni kolayca üzebiliyor. Mutsuzluk ve ben yeniden dost olabiliyoruz, hiç ayrılmamış gibi. Etrafıma ördüğüm duvarlar yine yükseliyor. Aslında tek tek sökmeye başlamıştım tuğlaları, indirmeye başlamıştım guardlarımı. Şimdi en baştan örüyorum çepeçevre etrafıma, söktüğüm parçaları. Kapanıyor kapılarım. Bırakıyoruz insanları dışarıda, hiç üzülmeden, insan geçirmez duvarlarım ve ben. Kapanıyor dünya gözüm açılırken hayal gözüm.

Aslında kendimi bayağıca güçlü hissediyordum, ama değilmişim, anladım. Küçücük dertler beni yıkabiliyor . Eski dostum yavaşça süzülebiliyor yanıma, zaten hiç gitmemiş gibi. Unutmaya başladığım acılarım yeniden sızlamaya başlıyor. Yaralarım yavaş yavaş yeniden kanıyor. Ağlıyorum derinden. Aslında kapanmaya başlamıştı yaralarım, unutulmaya yüz tutmuştu acılarım. Gözyaşlarım soğumuştu. Şimdi gözyaşlarım sıcak yeniden, yakarak yanaklarımı süzülüyorlar.

Yine yoruldum çabucak, yine üzüldüm çabucak, yine pes ettim çabucak! Demek ki yeteri kadar iyileşememişim, yeteri kadar mutlu olamamışım, yeteri kadar güçlenememişim. Demek ki...

Sıcak, çok sıcak, daha da sıcak olacak!

Melike kardeş, İzmirli olduğundan sıcağı pek bir sever. Ancak kendisinin de belirttiği üzere artık sıcak sevilecek bir halde değil. Şu an İstanbul’un tepelerinden birinde oturuyor olmama rağmen, dışarısı yanmakta. Bütün pencereler açık ancak rüzgâr namına pek de bir şey esmiyor. “Evet, sevgili Melikeciğim, hava sizin oralarda nasıl?” diye sormaktan kendimi alamıyorum nedense!

Aslında bugün Şile’ye gitme planlarımız vardı, sadece plan olarak kaldılar. Xeyn bile yerinden kıpırdamak istemiyorsa hava gerçekten sıcak demektir. Neredeyse bütün günümü duş altında geçirdim diyebilirim. Geceleri uyuyamadığım için sabah 6 sıralarında ayakta oluyorum. Bana katılmak isterseniz beklerim. Bir telefon kâfidir. Ancak yeni bir uyuma tekniği geliştirdim, sıcak insanlara neler yaptırıyor! Nerede bir taş zemin görürsem, pikemi ve yastığımı kapıp oraya koşuyorum. Yeni mekânım; eskiden balkon olan, taşınırken salona dâhil ettiğimiz ex-balkonumuzun zemini. Boylu boyunca serdiğim pikem ve ben, azcık da olsa burada rahat edebiliyoruz. Açıyorum karşılıklı pencereleri, günlük 3 saatlik uykumu burada uyuyorum. 11’e kadar uyuma lüksüm resmen bitmiştir, hepinizi duyurulur! Sevinç çığlıkları duyuyorum dalga dalga!

TALAŞ GÜNÜ

Bugün KAL’ın talaş günüydü. 2001 mezunu olan ben, geçen 6 yıl boyunca kapısından içeri adımımı atmadım. Xeyn, artık bunun sona ermesi gerektiği ve bu sene gerekirse saçımdan sürükleyerek götüreceği yönünde tehditlerini savurduktan sonra ben de sağlığım açısından bu mühim güne katılma kararı aldım. Oysa sabah-yani 12:10 sıralarında-kafamın yerinde tonlarca ağırlık sallanmaktaydı ve her yerim ağrımaktaydı. Hatta akşam Oğuz’la hırlaşmış olmamızın da bu durumda katkısı büyüktü. Dışarısı kavrulmaktaydı ve rüzgâr namına hiçbir şey yoktu. Zaten 12:10’da da Xeyn’in telefonuyla uyandım. Mırın kırın ettim ama karşıdan gelen ses gayet tehditkârdı. Kafamı kucağıma alarak evden ayrıldım. Daha kapıdan adımımı attığımda yüzüme bir sıcaklık çarptı. Günün nasıl geçeceği belliydi. Ama kararlıydım, yoluma devam ettim. Ne de olsa işin ucunda, sağlığım vardı. Kendimi zar zor vapura attım. Fark ettim ki, vapura binmeyeli bayağıca zaman olmuş. Elimde fotoğraf makinem, kulağımda müziğim -kardeşim ne kadar damar parça varsa yüklemişim!- böyle serin serin deniz havası eşliğinde keyif yaptım. Ama bu keyif kısa sürdü. Yolculuk bitti, serin deniz havası da. Kadıköy Meydanı bütün sıcaklığıyla “Hoş geldin!” dedi. Şöyle dedim bir soğuk su alayım ama ne mümkün, sular bile kaynakta. Telefona sarılıp Xeyn’i aradım. Xeyn her zamanki gibi Güğüm’de içmekteydi. Eniştemiz bizi ışıklardan alarak Güğüm’e kadar eşlik etti. Azcık orada takılıp okula doğru yola koyulduk. Trafik kilitlenmişti. Niye diye soracak olursanız, şöyle açıklayayım: Bizim dönem 256 kişiydi. Sadece bizim dönem. Ben mezun olurken okulun nüfusu, tam tamına 2016’ydı, yani kasabayı aratmayacak derecede yüksekti. Buyurun buradan yakın!

Herkes Sakız Gıda’nın önüne mevzilenmiş içmekteydi. Zaten bizim okuldan ya ayyaş ya da ayyaş çıkar. Baktım ki, genel durum hiç değişmemiş. Kadro yine sıkı içici! Tek fark, olgunlaşmışlar. 6 sene insanı nasıl da değiştiriyor. İnsanlara bakınca aklıma yıllıktaki fotoğrafları geldi. Çocukmuşuz ya! Şimdi hepsinin yüzünde olgunluk. Dikkatle inceledim herkesi tek tek. Bir ben, bir de Xeyn hiç değişmemiş, çok şaşırdım. Allah’ın bir lütfü bize bu. Ne zekâmız ne de yüzümüz! Hehehe!
Meşhur su savaşımızı da yaptıktan ve sırılsıklam olduktan sonra -tişörtüm içimi göstermiyormuş, görmüş olduk- saat 6 sularında artık eve dönme vaktinin geldiğine kanaat getirdik. Pek de serin olmayan bir vapur yolculuğundan sonra kendimi taksiye attım ve doğru büfeye geldim. Baktım buz gibi sular bana bakmakta, hemen bir tanesine sarıldım. Şimdi de evde yarı baygın bir şekilde yayılmaktayım, karşımda KAL’ın ellinci yılına özel yapılmış bira bardağı ve içinde buz gibi suyumla birlikte. Sıcak kardeşim, hala çok sıcak!!!!!!

Yunan Müziği

Bu Yunanyalılar işini biliyor. Adamlar öyle müzik yapıyorlar ki, içmeyip de ne yapacaksın dinlerken? İnsanın aklında içmek yoksa bile bu müziği dinlerken aklına geliyor. İçimden şimdi Boğaz’ın kenarında demlenmek geliyor. Önümde mezeler, buz gibi sek rakı, yanımda canlarım. Koyu bir sohbet, her zamanki gibi. Eski günleri anarak. Tokuşturulan kadehler, atılan kahkahalar. Serin serin yüzümüzü yalayan Boğaz rüzgarı, arkadaşlığın verdiği sıcaklık. Özlemişim okul günlerini, anladım. İçim kayıyor geçirdiğimiz dolu dolu günlere. Dağıldık hepimiz bir yerlere. Kimimiz şehir değiştirdik, kimimiz ülke. Kalplerimiz ortak bir noktada buluşsa da, insan ister istemez derinden hissediyor yokluklarını. Yetmiyor kırk yılda bir buluşmak, dertleşmek, kadeh tokuşturmak. Tüketilmiyor konuşarak biriken onca hasret. Sığdırılmıyor azıcık zamana biriken dertler. Kilometreler engel olmasa da arkadaşlığa, dostluğa, dindiremese de birbiri için çarpan yüreklerin sesini; yine de yoruyor insanı, büyütüyor kocaman hasretler.

Demirciköy Belgeseli

“Demirciköy ve Biz” diye bir yazı bu. Efendim, durmaksızın günlerdir Demirciköy yollarındayız, böcek yeşili arabanın sahibi ve ben. Sevdik midir nedir? Sanırım sevdik. Yoksa tek gidişte neredeyse 30 km çeken bir yol hakikaten çekilmez.


İlk defa geçen hafta gittik. Camlar tamamen açık, tatil kaseti tam ses ve kafa sallayan iki tip. İlk manzara böyleydi. Yolu bulabileceğim konusunda bana güveniliyordu ama iki kez kaybolduk. İlk seferinde Zekeriyaköy semalarında, ikinci seferinde Demirciköy semalarında. İlk sefer kayboluşumuz kısa oldu. İkinci seferinde bir koyuncu amca tarafından kurtarıldık. Tabii önümüze çıkan bir de inek vardı. Tam yolun ortasında sakin sakin evine dönüyordu hayvancık, rahatını bozduk. Çarpsaydık olacakları düşündük ama sonra vazgeçtik. Zira altımızdaki bir at sineği kadar kalıyordu haşmetli ineğin yanında. Kaportada bir sinek nasıl durursa bizim araba da ineğin üstünde öyle duracaktı. Evet, tekrar yola koyulduk ve meşhur siteyi bulduk. Ama kaybolmamız daha bitmemişti. Kulübedeki amca sakince bir kroki üzerinden bize yolu tarif etti. İki saf saf bakan kafa tabii bu krokiden bir şey anlamadı. “O krokiyi bize vereceksiniz, di mi?” diye noktaladı boş bakışlarımızı zat-ı Xeyn. Kulübedeki amca sakince uzattı. Co-pilot olan ben, elimde krokiden bir şey anlamadan ve tavukkarası gözlerimle tam anlamıyla göremeden ( geceleri göremiyorum da, defo çok defo!) abuk sabuk sokak adlarından akla en yatkın olanları takip ederek havuza kadar Xeyn’i getirdim. Ama yine kaybolduk. 2 demiştim, demek ki 3 kere kaybolmuşuz. Sitenin içinde kaybolan iki avanak olarak tekrar telefonlara sarıldık ve Barış çoban misali bizi kurtardı. Tam tamına 2 saatlik yolculuktan sonra evin önünde park ettik. Sağlam motormuş valla, teklemeden o kadar saat gittik, Xeyn’in bu kadar yıldır hoyratça kullanmalarına rağmen. Şaka! Kendisi iyi bir pilottur! Hahaha! Hatta geçenlerde geri geri manevra yaparken, neyse bunu sonra anlatırım. Nerde kalmıştım? Evet, bir süre de evin bahçesinde takıldık. Uçuşan garip börtü böceği saymaksak huzur dolu bir mekan. Ancak dediğim gibi ne olduğu belirsiz bir dolu garip hayvancık uçuşmakta. Birkaç kez onlar tarafından sokulup oram buram şiştikten ve kızardıktan sonra eve dönüş yolu başladı. İçiniz viraj kaldırmıyorsa gitmeyin derim. Ya da torbalarınız hazır olsun!

Bu ilk gidiş bizi kesmedi. İneğe aşkımız kabardı ve yine yollara düştük. Gidişteki manzarayı anlatmıyorum, sallanan iki kafa desem anlarsınız. Bu kez kaybolmadık ama. Ve tabii ki ineğimiz ordaydı. “Jandarmanın ineği bu. Semirince kesip yiyecekler!” diye buyurdu zat-ı Xeyn. Psikopat bir insan olmasa benim yanımda ne iş var zaten değil mi ama? Tatlı ineğimizle bakıştıktan sonra, yine kaybolmadan havuzu bulduk. Resimden de anlayacağınız gibi tembelliğe devam. Zaten 2 senedir aynı ayaklara bakıyorum, evin kanepelerinde. Sıcak filan bize koymaz kardeşim. Çekirdeğimi çitleye çitleye öyle otururum. Öyle de oturdum.

Ve en son dün gittik. Elimde biram, ayağım ön konsolda, kulağımız çalan müzikte, değil; yaptığımız dedikoduda. Dedikodu yapınca yol insana koymuyor. Bir de içince. İçmek güzel zaten. Her neyse, jandarma arabası görünce şöyle bir nida yükseliyordu zat-ı Xeyn’den: “Aşağı!” Ben içe içe, o baka baka sosyal tesisleri bulduk. Kaybolmadık! Sonra erkeklerin engin zeka birikimlerini izledik. Canınız eğlenmek isterse erkeklerin pinpon maçını izleyin, hiç sıkılmazsınız. Sonra havuza girmeye gittiler. Eğlencelik istiyorsanız çekirdeğinizi alın ve izlemeye koyulun. Xeyn havuza atılma korkusuyla elinde sigarası olan biteni yukarıdan izledi, tabii ben de. Zaten yukarıdan izleyince böyle film izler gibi oluyor. Alacaksın patlamış mısırları ve çekirdekleri, gelsin biralar, gitsin boş şişeler. Bir yarım saat kadar havuz sefalarını izledikten sonra kaptık çantaları ve mekanı terk ettik.

Güneş bütün güzelliğiyle batarken, tatil dönüşüymüş gibi bir dinginlik çöktü üzerimize. Yavaş yavaş kıvrılarak virajları, geçtik orman yolunu. Güneş battığında evdeydim. Ruhum dinlendi daha ne diyeyim…

One Last Goodbye

Pek de bilmeden indirdiğim bir şarkı bir anda dağıttı beni. Sanki adamlar oturup benim için yazmışlar bu şarkıyı. Sözlerini bizim yaşadıklarımızdan çıkarıp kâğıda dökmüşler. Uzun zaman sonra ağlamak istiyorum. “Kalbimi alıp gittin” diyor. “Sessiz bir sabahta kalbimi alıp gittin” diyor.
Bugün yazdığım yazıları okurken bir kez daha onu ne kadar çok özlediğimi fark ettim. Geçen senelerin sevgimden hiçbir şey eksiltemediğini ve hala onu derinden derine çok sevdiğimi. Hala vazgeçemediğim bir yanı olduğunu ve hep de öyle olacağını. Hiçbir zaman tam anlamıyla iyileşemeyeceğimi. Kendimi oyalasam da sadece düşüncelerimi geçiştirdiğimi ve aslında onu düşünmeyi asla bırakmadığımı. Zihnimdekilerin sisler ardında olduğunu ama orada olduğunu. Ve hep olacağını.
Kenarda köşede kalmış birçok anı canlandı yine. Ilık ılık yaşlar akıyor. Molalar alıyorum böyle zamanlarda. Bir köşede oturup kalıyorum. Günler akıp giderken ben sadece izliyorum. Tüketiyorum tüm gözyaşlarımı. Tekrar tekrar akmasınlar diye.
Kendimden sıkılıyorum. Kendimi vuruyorum sokaklara. Ancak öyle hafifliyor içimdekiler. Sızım sızım sızlayan ince bir yara. Martıları izliyorum. Özgürce uçmalarını. Vapurları izliyorum. Denizi yara yara, sakin sakin süzülüp gitmelerini. Gözlerim boş boş. Yutkunamıyorum. Boğazıma takılıp kalmış bir dolu anı. Bir türlü yutamadığım anılar. Bir türlü yutamadığım bir sevda. Kursağımda kalmış sevinçler. Orada öylece takılıp kalmış. Ne çıkarıp atabiliyorum ne de yutabiliyorum. Böyle bitmesini nasıl hazmedemiyorsam. Nasıl kabullenemiyorsam. İçimi yakan o acıları nasıl söndüremiyorsam.
Ufak bir detayla ortaya dökülen kocaman kocaman yürek yaraları. Eteklerimde hüzünler. Nereye gitsem götürdüğüm. Peşimi hiç bırakmayan. Ve bırakmayacak olan…


ONE LAST GOODBYE

How I needed you

How I bleed now you're gone

In my dreams I can see you

But I awake so alone

I know you didn't want to leave

Your heart yearned to stay

But the strength I always loved in you

Finally gave way

Somehow I knew you would leave me this way

Somehow I knew you could never stay

And in the early morning light

After a silent peaceful night

You took my heart away

In my dreams I can see you

I can tell you how I feel

In my dreams I can hold you

It feels so real

And I still feel the pain

I still feel your love

I still feel the pain

I still feel your love

Somehow I knew you would leave me this way

Somehow I knew you could never stay

And in the early morning light

After a peaceful night

You took my heart away

I wish you could have stayed

(Anathema)

Delirdiğimin resmidir!

"Kendi güneşimi kendim yaptım! Artık benim de bir güneşim var!"

Deliriyor muyum ne? Ne güneşi kardeşim? Ben kimim? Kiminle konuşuyorum? Hangi güneş? O da ne? Bu da kim? Salak salak gülüyor! Aaaa!!! Ben 25 yaşındaydım en son baktığımda, bu da kim? Aman Tanrım, vücudumu uzaylılar ele geçirdi! Başka türlü olamaz! Ben böyle şeyler yapmam! 25 yaşındayım ben! Bu kim ki, güneş filan çiziyor? Kim bu dil çıkaran terbiyesiz? Bak, bak, yaşında başına bakmadan bana nanik yapıyor?

"Niye öyle diyorsun, benim güneşim çok güzel oldu!"

Bak, hala konuşuyor. Duruyor, duruyor, konuşuyor. Yok, böyle olmayacak, dövecem ben bunu! Başka türlü susmaz bu. Bunu bir yerden gözüm ısırıyor. Aynı da bana benziyor. Dur ya, alla alla! Aynı ben. Nasıl yani?

HEHEHE! EVET, ARKADAŞLAR, 2 SENE İŞ BULAMADIKTAN SONRA EVDE CAN SIKINTISINDAN GÜNEŞ ÇİZEN, BEĞENMEYİP TEKRAR VE TEKRAR VE TEKRAR ÇİZEN BİR EMBESİLE DÖNÜŞTÜM. YUKARIDAKİ DE DELİRDİĞİMİN RESMİDİR! İYİ BAKIN!

Her şey sensin

Ben çok sevdim bu şarkıyı, niyeyse? :P



Koydum sevinçlerimi önüme, baktım hepsi sensin
Yazdığım şiirlerin her hecesi, üzüldüğüm tüm filmler
Yıpranmamış hayatlar büyük hüzünler bekler
Her işte bir hayır, bu işte hepsi sensin

Şimdi senden vaz mı geçmeli
Masal olup yola devam mı etmeli
Ben kalpten sorunlu aşka sorunluydum
Anladım her şey sensin

can dostum cilt IV

Bu yazacağım şahsiyetle beraber dört ciltlik can dostlar ansiklopedisine tamamlayacağım. Zira benim can dostlarım bir elin parmaklarını geçmemekte.

Evet, azimle bizi kardeş zannetseler de hiçbir kan bağımız bulunmamakta. Sadece zihnimiz bir yerlerde buluşup, konuşuyor. Hem de hiç durmamacasına. İnsanlar bazen bizimle iletişim kurmakta zorlanmaktalar. Bu insanlara bizim en yakınlarımız da dâhil. İlker bir gün, kendi ağzıyla kabul etmişti bizimle iletişim kuramadığını. Eee, haklıydı, hiç garipsemedik biz de. Bazı zamanlarda biz de zihinlerimizle iletişimi kaybediyoruz çünkü. Bu anların canlı kanıtları da elimde. Çok zorlama beni cadı, ortaya döküveririm valla!

Yaz ayıydı tanıştığımızda. İşten dönen bir çalışandı kendisi. En önemlisi annemin arkadaşının kızıydı. Bizde arkadaşlık anneden kıza geçiyor, babadan oğla değil! Her gün aynı saatlerde işten evine dönüyordu. Ben daha ÖSS’ye girmiştim- yani yıl 2001-sonuçları bekliyordum. Doğal olarak pineklemekteydim. Aşkım doruklardaydı, hiç kimseyi gözüm görmüyordu İlker’den başka. (Gerçi tanıştığımızdan beri gözüm ondan başkasını görmüyordu ya neyse!) Hayatımın en güzel senelerinden biriydi dönüp bakınca. En sevdiğim dört can dostumu da aynı sene buldum. Ve bir daha hiç ayrılmadım. İlker’i saymıyorum, o çok daha önce hayatıma girdi. Taa, 1997’de. Aaa, yine konudan uzaklaştım. Ben burada sevgi kelebeğimi yazmaya çalışıyorum, İlker parazit yapma! Boyut farkı tabii, arada bir karışıyor.

Her neyse, gel zaman git zaman, her yerde karşıma çıkmaya başladı. Büfede oturuyorum, alışverişe gidiyorum, bakıyorum aynı zat her yerde. Sonra bizim zihinler bir oldu. Vücutlar ne yapsın, kafa nereye götürürse oraya gitmeye mahkûmlar. Beni bir akşam yemeğe çağırdı. Ben nereden bileyim, beni kötü emellerine alet edeceğini, saf saf gittim. Ne mi yaptı? İçkime ilaç koydu! Hahaha! Tabii ki, hayır. Ama öyle bir şey yaptı ki, ondan bir daha ayrılamadım. Kızım, bana büyü mü yaptın, ne yaptın alla alla!!!

Gel zaman git zaman, iyice kemikleşti arkadaşlığımız. Artık hiç birbirimizden ayrılamaz olduk. Saat sabah 5’lerde eve dönüyordum. Bizdeki bir çene ki hiç durmuyor, bir araya gelince kendini kaybediyor. Devirdiğimiz içki leşleri bizden önce teslim bayrağını çekiyordu.

Sonra yıl 2004 oldu. 5 Ağustos 2004. Hayatım durdu. İlk onu aradım. Niye bilmiyorum. Belki beni en iyi o anlar diye, o da yaralıydı, ben de. Her şey tam olacakken, sona ermişti. İkimizde de benzer yaralar vardı. Herhalde sebep bu. Bilmiyorum, aklıma ilk o geldi. Koşarak geldi. Aklım durmuştu, hiçbir şey düşünemiyordum. O da aynı durumdaydı. Benim için çok korkuyordu, her halinden belliydi. Nasıl toparlayacağımı düşünüyordu, o zaman gelecek miydi ya da acaba hiç toparlanabilecek miydim? İlker hayatımın en büyük aşkıydı, ilk aşkıydı, o bunun çok iyi biliyordu ve haklı olarak çok korkuyordu. Zor oldu ama toparladım. Ne kadar şanslıydım ki, beni çok seven bir dolu arkadaşım vardı. Bir tanesi her gün hiç üşenmeden İzmir’den telefon etti, bir tanesi her gününü benimle geçirdi, bir tanesi annesi ve kardeşiyle beraber bana evini açtı, bir tanesi ağlayarak telefon ettiğimde hiç sıkılmadan beni dinledi. O mu ne yaptı? Seferberlik ilan etti!

Sonra yıl 2005 oldu. Yaralıydı ama artık iyileşmenin zamanıydı. Yaşanacak uzun bir ömür vardı. Ve bu hayatı güzelleştirecek, yaşanır kılacak bir adam. Alınan yaralar, yürek üzüntüleri arkada bırakılmalıydı. O da öyle yaptı. Yeni bir güne uyandı.

Yıl 2006 oldu. Serin bir haziran günü, ben de onun yeni hayatına evet dedim. Ve mutlulukla objektiflere poz verdik.

Ertesi gün, onu uğurlarken içim bir garip oldu. Onu yolcu etmenin beni böyle yapacağını hiç tahmin etmemiştim. Yıllardır hiç ayrılmamıştık. Şimdi o millerce uzağa gidiyordu. O gidene kadar zor tuttum kendimi çünkü biliyordum ki ben ağlarsam, olay iyice sarpa saracaktı, zaten yeteri kadar zor bir andı. Beyaz atlı prensimiz ne yapacağını şaşırmıştı, neredeyse evlendikleri için benden özür dileyecekti. Asansöre bindiler ve gittiler. Japon çizgi kahramanları yanımda halt etmiş, kendi gözyaşımda boğulacaktım.

Evet, gelelim sadede, o miller var ya hiçbir şey ifade etmiyor. Sevgimiz öyle büyük ki, uzak da olsak kafalarımız konuşuyor. Belki birbirimizi daha az görüyoruz ama olsun! Çağ iletişim çağı ne de olsa! Ayrıca bizim kanatlarımız var!!! Hehehehe!!!

And I Love Him

NASIL ZOR ŞİMDİ

Nasıl zor şimdi…

Nasıl zor şimdi tanışmak başka biriyle, yeniden kurmak o devrilen cümleleri
Anlatmak kendini ilk kez anlatır gibi, dinlemek her şeyi unutması zor olsun diye

Sevdiğin film hangisi, en sevdiğin şarkı, şiir, şair, yazar, çizer, siler, bozar zamanın silgisi
Silse yine iyi, tükenmiş bir kalem inadında kalır izi, sen boş ver, sen boş vermez beni

Nasıl zor şimdi…

Asıl şimdi zor…

Böcek Yeşili Araba

"Hadi seni alim de eğlenelim yaww!" dedi mesajında. Sonra baktım, böcek yeşili bir araba kapıda duruyor. Sonra baktım, cevahir'de oturmuşum, kahve içiyorum. Kafamda yeni aldığım süzgecim, rengi pembe-eteğime uysun diye- önümde sıçrayan buz parçaları, insanlar bakıyormuş, bana ne! Tam karşımda böcek yeşili arabanın sahibi. Önünde kova gibi bir kahve. Üstündeki kremayı yalıyor. Diğer elinde sigara, habirem içip içip suratıma üflüyor. Sözde içmiyoruz sigara. İçtik alimallah! Oturdu, oturdu, konuştu, konuştu. Sıkıldı, otoparka doğru gidiyoruz. Çarpışan arabalar halt etmiş, insanlar bakıyormuş, bize ne. Yolda son ses "Nobody's wife" diye bağırıyor. Ne rahatım ya, her istediğimi yapıyorum, ben bu arabanın sahibiyle. Arka camda "Angel on Board" yazıyor. İnanmayın! Şeytan da bir melek gerçi! İnanabilirsiniz!

Nasıl?

Saat şu anda tam 23:37. Uzun gecelerimden biri daha olacak. İş görüşmesine gittim akşamüstü. Yolda içim daraldı. İçimden hiç gelmedi gitmek. Gittim kadının karşısına oturdum. Kaçmak isteği şöyle bir yaladı geçti. Aklımda bir dolu düşünce. Yüzümde aptal bir ifade. Salak salak güldüm durdum. Sıkıldım kardeşim. Eve kendimi zor attım.

Serin bir yel esti. Gözlerimi kapattım. İçim serinledi. Yemek hazırladım. İyice rahatladım. Şimdi de sadık dostum kadehim ve ben oturmaktayız. Arka fonda "camdan kalp" çalıyor. Sakin sakin içip müzik dinliyorum. Benim böyle içme periyotlarım vardır. Arada bir gelirler, iyi de ederler. Bu aralar gelmekteler. Yakın bir zamanda kendimi Taksim'in sokaklarında kaybedeceğim demek bu. Kaybedeceğim dediğime bakmayın, evi bulurum alimallah. Kendim kaybolur ama, bir yerlerde unutulur. Unutulmazsa, bu beden yaşayamaz çünkü. Artık çok zaman kendimle yalnız kalmamaktayım, biliyorum ki yalnız kalırsak kıyamet kopacak. En fenasından. İçimdeki yıkılmışlık dökecek kendini ortaya. Diplere vuracak. O sebeple aklım türlü işle meşgul, kendimi dinlemekten uzağım. Bol bol başkalarını dinliyorum. Bu da benim hayatı geçiştirme yolum.

Yazın gelmesi de çözüm değil kendime. Uzayan günler, aklımı başka yerlere uçursa da, elimde olmayan bir dolu sebepten aklım oralardan kopup kendimi de alarak, tekrar olmak istediği noktaya saplanıyor. Obsessif şekilde sende saplı kalıyor. Gerçi ben biliyorum o bir dolu sebebi ama neyse. Duymak da istemiyorum, nasıl ki söylemek istemiyorsam.

Hafif bir yağmur başladı, şarkı da kendini havaya uydurdu...


Caddeler karanlık, caddeler ıpıslak
Sensiz geçen ilk gecemde,
Yalnız geçen ilk gecemde gökler ağlıyor, gökler ağlıyor, gökler ağlıyor
Gözlerim kızarmış, gözlerim şişkin, sensiz geçen ilk gecemde gökler ağlıyor, gökler ağlıyor, gökler ağlıyor
Birileri bir şeyler söylesin şu vefasız insanlara,
Nasıl, nasıl, nasıl, nasıl, nasıl, nasıl katlanırım?
Senin boşluğun büyük yapayalnız bu dünyada,
Nasıl, nasıl, nasıl, nasıl, nasıl, nasıl yaşarım?

hunger site

www.thehungersite.com

mutlaka hergün uğrayıp yardım edin! yapmanız gereken sadece bir butona tıklamak! hadi eller mouse'lara!!!!!

1st birthday

Aman da aman, 1 yaşına da gelirmiş!!! Pazar günü kendisinin yaşını kutlamak için şenlikler düzenledik. Saf saf etrafa bakıp sırıttı durdu. 40 kişinin birden üstüne hücum etmesi de o gülen yüzünü hiç bozamadı. Hatta çoğu insan ilk adımlarını da orada gördü, alkış kıyamet koptu. Ben elimde fotoğraf makinem koşturup resimlerini çekmekten, şöyle bir baş başa resim çektiremedim doğum günü çocuğuyla. Ama olsun, bir dolu resmi var şu an bilgisayarımda. Mutlu mutlu onlara bakıyorum.

Uzun zaman sonra çıplak ayak çimenlerde yürüdüm, toprağı ayaklarımın altında hissettim. Kollarım havuzun içinde, sularla oynadım. Sadece kuşların sesini dinledim. Yüzümü hafif akşam meltemi yaladı, yaseminlerin buram buram kokusunu bana getirdi. Sonra yıldızlı gökyüzünün altında serin serin, sessiz sedasız oturdum. O oyuncaklarıyla oynadı. Elleri ve ağzı hiç boş kalmadı.

Kendisi bu dünyaya büyük bir armağan olmakla beraber, benim de en değerli varlıklarımdan biridir. Kısaca, İstanbul’u fetheden adam, benim de kalbimi fethetti. İyi ki doğdun Baray!!!

can dostum cilt III

Kendisi İzmir’den transferimizdir. Eskiden Şirinyer’in gülüyken, şimdi Atina’nın gülü olmuştur. Okula ilk adım attığım gün, yani Ekim 2001, sabahın köründe, ben daha tek gözüm açık kendime gelmeye çalışırken, hiç durmayan çenesiyle beni ayıltmış ve kendine hayatımda çok sağlam bir yer edinmiştir.

“Zaten uyanamamışım, kim bu koca kafalı kız?” diye içimden söylendiğimi hatırlıyorum. “Amma saçı var kızın, amma da çok konuşuyor, ne bu böyle?” diye de söylenmeye devam etmiştim. Nereden bileyim, o çok saçlı, eşek gözlü kız hayatımda aradığım ve eksikliğini hissettiğim biri olacak? Tam 4 sene, 2005 Temmuz’a kadar, dip dibe geçti. Neye heveslensem, baktım yanımda yine bu kız. Dedim ki, double major yapayım, baktım o da yapıyor. Dedim ki, bus 101 alayım-ben almadım gerçi ya, zorla verdiler- baktım o da alıyor. Her hafta geleneksel cookie günlerimizdi. O cookie denilen zırvaları hiç üşenmeden beraber yiyip, bitirdik! Dedim ki Büyükada’ya doğru bir uzanayım, baktım yanımda oturuyor. Dedim ki bir kayık sefası yapayım, baktım tam karşıma geçmiş oturuyor. Sonra dedim ki, şu Atina-Selanik hattı güzel görünüyor, baktım aynı otel odasındayız. Yan yana saçımızı yapıyoruz. Yan yana tavernada oturmuş, içiyoruz. Yan yana Casa La Famme’da dans ediyoruz. Yan yana taksiden atılıyoruz. (O bizimle kara trende seyahat etmedi, neler kaçırdığını bilmiyor.) Geldik 2005’e. Dedim ki, şu Samothraki ne güzel yer, bir gideyim, baktım aynı feribottayız. Yan yana poğaça yiyoruz. Yan yana denizde yüzüyoruz. Yan yana dans ediyoruz. Yan yana mahsur kalıyoruz. Yan yana bir Lada’ya tıkışıyoruz. 2005 Temmuz’unun 8’i, keplerimiz başımızda. Yan yana mezun oluyoruz. Yan yana keplerimizi havaya fırlatıyoruz. Yan yana Reina’da dans ediyoruz.

Kendini “Ben ortalık şaklabanıyım!” diye tanımladığına bakmayın, hayatımızın olmazsa olmazıdır. Bir yerde çay içiyorsak gözlerimiz hep onu arar. Hep “Biz üç kişiydik” şarkısı gelir aklıma. Ne zaman Ada’ya gitsem, ne zaman Boğaz’da kahvaltı etsem ya da ne zaman içiyor olsam, o yanımda canlanıverir. Boğazıma bir şey düğümlenir kalır, onsuz keyif vermez hiçbir şey. İkizimle yaptığımız her sohbetin içindedir, onsuz dedikodu yapılmaz, yapılamaz. Kendisi yanımızda olmasa da, desteği hep yanımızdadır. Biliriz ki, canımız sıkılsa dinleyecek bir zat Atina’da bulunmaktadır.

Dışarıdan gözler bizi hayretle izlediler okul hayatımız boyunca. Hatta şaşırdılar. Her alanda yarıştığımızı, bu rekabetin dosta kazık atarak sonuçlanacağını sandılar ama olmadı. Biz yarışmadık, paylaştık çünkü. Her şeyi paylaştık. Mutlulukları da, hüzünleri de, sorunları da, başarıları da. Bunu yaparken bir çıkar beklemedik. Sadece paylaşmak için paylaştık. Normali de buydu bizim için. Böyle görmüştük, böyle yaşayacaktık. Aksi düşünülemezdi.

İyi ki hayatımdasın, hayatımda olmaya da devam edeceksin. Zaten biliyorsun ama yine de söylemeden duramayacağım, İstanbul’da bir evin var, 24 saat hizmet veren, kapısı hep sana açık, sıcak çay da var. Hadi gel…

Bahçedeki Bank

Dün gece bankımıza oturdum. Hani ışıkçı olmana rağmen gözüne giren ışıktan rahatsız olduğun banka. Hafif bir rüzgâr esti. Sanki seni bana getirdi. Öylece oturdum. Hafızamı tazeledim. Seni tazeledim. Gözlerimi kapattım. Yüzünü düşündüm. Tam da o noktada asılı kalan zamanı. Yıllar önceye gittim. Tek tek hatırladım bütün yaşadıklarımızı. Bir bıçak saplandı kalbime. Her şey gözümün önünden film şeridi gibi geçip gitti. Birden ürperdim. Ne kadar çok şey paylaştık beraber. En son kare kalbimi ezip parçaladı. Seni son görüşüm. Camide. Musalla taşının üstünde. Sözlerin bittiği yerde. Dünyamın durduğu ve bir daha hiç dönmek istemediği o noktada. Bütün korkularımı gerçeğe çeviren o günde. İnatla dönüp dönüp hatırladığım o son kare. Hiç aklımdan çıkmayan, mıh gibi zihnime saplanan o son kare. Beni, seni sensiz yaşamaya mahkûm eden o son kare. Tatları, rayihaları, şen sesleri hayatımdan alıp sıradanlaştıran, yerlerini donuk/solgun/değersiz şeylerle dolduran o son kare. Her anı senle, seni düşünerek geçirmeye beni mahkûm eden. Bıkmadan, usanmadan her güne seninle başlamaya ve her günü yine seninle bitirmeye mahkûm olduğum o son kare.

Vücudumun her parçası seninle dolu. Evimin her köşesi seninle dolu. Buraların her noktası seninle dolu. Bir türlü gerçekleşmeyen hayallerimizle dolu.

Birbirimizden hiç kopamadık ya, hep dönüp birbirimize sarıldık ya, bu aşk hiç bitmeyecek dedik ya. Dedik ama bizden daha büyük kuvvetler olduğunu unuttuk. Hiç bitmeyecek bu hikâyeyi 1 saniyede bitirecek kuvvetlerin varlığını unuttuk. Bizi bir daha hiç birleşmemek üzere ayıracak, beni buraya seni oraya mahkûm edecek, sol yanımın hep ağrımasına sebep olacak kuvvetlerin varlığını unuttuk.

Şimdi ben burada, bir türlü iyileştiremediğim kalp yaramla bankımızda oturuyorum. Seni sensiz yaşıyorum. Bütün dünyaya seni anlatıyorum, hiç bıkmadan usanmadan. En baştan. Rüzgâr seni bana getiriyor. Bir yerlerden kokun geliyor. Uzaklardan sesin duyuluyor. Gözyaşlarım içime akıyor. Sol yanım ağrıyor. Söz bitiyor…

GOODBYE MY LOVER

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.

You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry,
I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bear my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.

Sanki yukarıdan o bana, buradan ben ona sesleniyor gibi...

http://www.youtube.com/watch?v=F-J24wRignE

kasım2006

Sen gittin yastığımda kokun misafir kaldı, gözlerimden haylaz yağmurlar yağdı,
Ayrılık mı, sen mi yoksa sevda mı, hangisi sebebim olur?
Dertli bağrımda camdan bir kalp var…



Tam 2 buçuk yıldır yazılmayı bekleyen bir yazı bu. Beynimin tozlu raflarında doğru zamanı bekleyen. Acımın belki de hafiflemesini. Ama bu öyle bir acı ki sadece kabuk bağlıyor. Altındaki yara hiç kapanmıyor. Tek bir dokunuşla kabuk düşüyor, yara kanamaya başlıyor. Aslında sadece yüzüme yansımıyor içimin yanması. Orada derinlerde volkanlar patlıyor. İncecik bir kabukla örtülemeyecek volkanlar…
Hep gideceğinden korkmuşum içten içe, bilmeden. O yüzdenmiş hep seninle olma isteği. Sarılıp hiç bırakmamam. Hayatımın her anında yanımda seni aramam. Hep o yüzdenmiş. Şimdi dönüp bakınca anlıyorum. Haklıymışım ne yazık ki. Beni bu berbat dünyada yapayalnız bırakıp gittin. Şimdi her gece sensiz çok zor geçiyor. Derdimi paylaşacak kimsem yokmuş gibi geliyor. Kimse senin boşluğunu dolduramıyor. Kimse gözümden ne demek istediğimi anlamıyor, kimse senin gibi sımsıkı sarılmıyor. Kimse beni senin kadar mutlu edemiyor. En önemlisi kimse beni senin kadar sevemiyor. Ne kadar önemliymişsin, ne kadar büyük boşlukları dolduruyormuşsun. Biliyordum ama bu kadar derinden hissetmemiştim.
“Hiçbir acı ilk anki kadar büyük olmazmış, zamanla azalırmış.” derler. Benimki hiç azalmıyor, aksine gün geçtikçe büyüyor. Özlem büyüyor içimde. Yaşamak için yaşıyorum, yüzümde her duruma uygun değişik maskeler, üstümde her duruma uygun değişik kostümler. Artık öğrendim gizlemeyi ağlama isteğini ve derinden sızlayan acımı. İnsan her şeyi öğreniyor da, bir türlü sevdiğini unutmayı, acısını gömmeyi öğrenemiyor ne yazık ki…

işte öle bir yazı

Can sıkıntısı bu olsa gerek! Sinirden duvarlara tırmanacağım. Elimde İK gazeteleri odadan odaya geziyorum. Her Allah’ın günü internet sitelerini gezip ilanları takip ediyorum. Sonuç? Yok kardeşim, iş filan yok. “Saksı gibi evde otur, ev kızı ol!” diyor sanki bütün ahali toplaşmış. Sözleşmiş midirler nedirler, iş başvurularıma hiçbiri cevap vermiyor. Bir de ekonomi iyi gidiyor diyorlar. Hadi canım sende! Belli, her yerinden iyilik akıyor. Hoş bulan buluyor, ama ben yırtık dondan fırlayan bir zat olamadığım için böyle evde oturmaktayım. Kıçını yırt üniversiteye gir, kıçını iyice yırt üniversiteden mezun ol, sonra evde otur. Oldu mu şimdi? Olmadı! Her şeye bir yorum getiriyorum da bu duruma bir şey diyemeyeceğim. Zira bende çözemedim. Şansım mı yok nedir! Hehehe! Bir şanslıyım ki sormayın. Yaklaşmayın, şansım size de bulaşır! Sıkıntıdan Japonya’da kendilerini evlerinin bir odasına kapatan ve oradan çıkmayan insanlara benzedim. Japonya’da aşağı yukarı 1 milyon kişi bu durumdaymış. Nasıl bir çelişkidir? “Teknoloji deviyiz, her alanda süperiz!” diyorlar ama bunalımdan ölmek üzereler.

Dün gece Eurovision’u izlerken Kuzeylilerin niye bu kadar içki içtiklerinin farkına vardım. Yaşadıkları yerler o kadar sıkıcı ki insan anca kafayı bulursa orada yaşayabilir. Bak bak, kara bak, buza bak, ağaca bak. Şöyle bir insan gezinsin, kuşlar ötsün, gökyüzü renklensin, hiçbir şey yok. Donmuş bir dolu yer, bembeyaz kasvetli bir gökyüzü. Eee tabii, insanlarda bu durumda ruhsuzlaşmış, habirem içiyorlar. Kendilerini içkiye vermişler. Normaldir. Hak verdim yani. Ben de olsam aynı şeyi yapardım.

O garip şarkıya da 12 tam puan verdik ya helal olsun bize. Uyuttu şarkı yahu, Ermenistan’a hoş görüneceğiz diye yırtındık da olmadı. Şarkı uyuşmuş, söyleyen adam uyuşmuş, ortada bir ağaç, o bile uyuşmuş. Uyuta uyuta aldılar puanları. Gerçi İrlanda’nın ve İngiltere’nin şarkılarının yanında süper kaldı. Hele o İrlanda’nın şarkısı. Bir gariban teyze almış eline bir davul, sallana sallana bir şeyler mırıldanıyor. Öyle arada bir de vur demişler davula, bir ses çıksın diye, vurup duruyor. Elimde elma, ağzım açık, bir iki dakika şok olarak dinledim. Tam İrlanda şokunu atlatmıştım ki İngiltere faciasıyla karşılaştım. İngiltere o kadar bıkmış ki yarışmadan, dalga geçer gibi şarkı yollamış. Şaka gibi şarkıydı. Aaa az daha Fransa ve Almanya’yı unutuyordum. Fransız amca tabana kuvvet bütün şarkı boyunca koştu durdu. Alman abi de caz yapacağım diye gözünü çıkardı. Zaten playback söylendi şarkılar, artık insanlar da bıkmış, kolayını bulmuşlar. Maliyet olmasın, arkada çalsın, sen önde söyler gibi sallan dur. E bu da güzel! Bir de ilgimi çeken, üçüncü türün yükselişi oldu. İyi satıyor ya koca koca adamlar, adam demek yanlış gerçi ya, kadın gibi fırlamış sahneye. Arkadaşımın tabiriyle “gayvision” olmuş kardeşim 40 yıllık Eurovision! Sırp teyze de bir garipti, teyze mi desem, amca mı karar veremedim! Sanki bir yerini koparıp gelmiş sahneye, artık anlayan anladı! Ama şarkı güzeldi, beğendim. Balkanlarda iş vardı kısaca. Bulgarlar’ın şarkısı beni dağıttı, o kızın sesi, içime işledi. Ama oy verenlerde zevk yok, güzelim şarkı beşinci oldu, ne oldukları belli olmayan Ukraynalı kardeşlerse ikinci. Neyse Kenan dördüncü oldu, bari seneye direk gireceğiz yarışmaya. Bu da bir şeydir. Artık kendimizi eğler dururuz.

Şimdi nerden geldim ben bu konuya! Ben kimim, nerdeyim! Burası neresi! Aaaaaa!!!!!


bulgaristan'ın şarkısı için: http://www.youtube.com/watch?v=F9ytzgtLW1A

Seni Özledim...

Seni özledim. Kokunu özledim. Sesini özledim. Kahkahanı özledim. Gözlerini özledim. Verdiğin huzuru özledim. Munzurluklarını özledim. Dokunmanı özledim. Vücudumun vücuduna değmesini özledim. Yanımda olmanı özledim. Desteğini özledim. Kıskanmanı özledim. Adiliklerini özledim. Beni kızdırmanı özledim. Sana söylenmeyi özledim. Saatlerce konuşmamızı özledim. Aptallıklarını özledim. Seninle dalga geçmeyi özledim. Kızmanı özledim. Kavgalarımızı özledim. Küsmelerini özledim. Basamak muhabbetlerimizi özledim. Telefonunu beklemeyi özledim. Her cevapsızın sen olmasını dilemeyi özledim. Her duvardan atlayışında "ne zaman düşecek?" diye beklemeyi özledim. Cd'lerime el koymanı özledim. Uyumadan önce sesini duymayı özledim. Yanında uyumayı özledim. Beni öpmeni özledim. Gecenin kör saatinde konuşmalarımızı özledim. Gülünce aydınlanan yüzünü özledim. Sarhoşluğunu özledim. Omzumda sızmalarını özledim. Elimi tutmanı özledim. Sana çay yapmayı özledim. Beraber pasta yapmayı özledim. Dönüp dönüp bana gelmeni özledim. Kartopu savaşlarımızı özledim. Balkonda seni beklemeyi özledim. Dizime gelen çantalarını taşımayı özledim. "Canım" demeni özledim. Beraber dürüm yemeği özledim. Aşkımdan ağlamayı özledim. Kumpirimi yemeni özledim. Şişe çevirmece oynamayı özledim. Seni ne kadar sevdiğimi tekrar etmeyi özledim. Sitenin dedikodu çarklarında adımızın dolaşmasını özledim. Yırtık, üstünden düşen kotlarını özledim. Paten kaymanı özledim. Cool’luğunu özledim. O korkunç kot yeleğini özledim. “Saçlarını uzat” demeni özledim. Beraber “Ice Age”i seyretmeyi özledim. Sinemada sessizce yaklaşıp beni korkutmanı özledim. Her turneden dönüp bana koşmanı özledim. Yağmurda beraber ıslanmayı özledim. Senden başka bir şey düşünmemeyi özledim. Seni seyretmeyi özledim. Sana dokunmayı özledim. Sana sarılmayı özledim. Kalbinin çarpmasını dinlemeyi özledim. Dünyaya aldırmamanı özledim. Dobralığını özledim. Hiçbir zaman çekinmemeni özledim. Sende kendimi kaybetmeyi özledim. Seninleyken dünyayı unutmayı özledim. Beni sevmeni özledim. Seni sevmeyi özledim. Seni özledim. Hem de çok özledim...

8 Mayıs

Eevet efendim, tam tamına 25 oldum. Hatta üstünden 2 gün geçti. Serra'nın öğüdüyle bundan sonraki 10 yıl boyunca hep 25'te kalacağım. 10 sene sonra 30 olabilirim sanırsam. Bunun üzerine bir öğüt vermedi.

Kafa kağıdımda yazan 25 ama içimde hala 15'lik insanlar dolaşıyor. Muzurluk diz boyu. Ciddiyet mi, o da ne?? 15 yaşında insanların kafasına nasıl salata fırlatabiliyorsam ya da arkalarından tavuk kovalar gibi dolaşabiliyorsam, 25'inde de hala aynı şeyleri yapabiliyorum. Hatta arabadan krakerler fırlatıp, suratıma salak salak bakanlara dil bile çıkarabiliyorum. Anlayacağınız 10 yıl boyunca 25'im dememe gerek yok, zira insanlar baktıklarında zaten o yaşta, hatta daha bile küçük olduğumu söyleyebilirler. Dış görünüşten bahsediyorum, muhtemelen zeka yaşımın daha da küçük olduğunu söyleceklerdir!

Ben bu halimle çok mutluyum. İnsanların bir yanlarının hiçbir zaman büyümemesi gerektiğine inanıyorum, yoksa bu hayat çekilmez. Bir yanım hep çocuk, bir yanım ise hep deli olarak kalacak. Beni alacak adama Allah akıl fikir versin. Hoş, zaten beni alacak adamı da gördünüz sevgili arkadaşlarım! Tahtaları eksikti, hem de fazlasıyla. Ama ne demiştim; "Deli deliyi bulur!".

Eğer yeşil bir arabadan üzerinize krakerler fırlatılırsa, üstüne şaşkın şaşkın atanı ararken bir de şapşal suratıyla size dil çıkaran birini görürseniz o benim!!!

Mutlu yıllar bana, iyi ki doğmuşum!!! :D

Dön Bana

"Sen takılıp kalmışın!" Evet, takılıp kaldım. Çok yerinde bir saptama. 3 senedir de aynı noktada duruyorum, ne ileri ne de geri. Zaten bildim bileli aynı noktadayım. 1997 yılında başladı hikayemiz. Biz beraber büyüdük. Tam tamına 10 sene. Ama 3 senedir bu hikayeyi onsuz yaşıyorum. Bir yanının benimle olduğunu bilsem de yanımda onu hissedememek içimi yakıyor. Evin duvarları üstüme geliyor, dışarı atıyorum kendimi. Sanki orada her şey onunla dolu değilmiş gibi. Kaç kaçabilirsen! Her yerde peşimde. Damarlarımda dolaşıyor. Beynim unutmaya çalıştıkça, kalbim bırakmıyor. "Sonuna kadar" diyor, "sonuna kadar gideceğim."
Kafamda hep aynı söz dolaşıyor. "Bu aşk bitmez değil mi?" Bahçedeyiz. Yıldızlar bize göz kırpıyor, ay parlıyor. Sımsıkı sarılıyoruz. İçimde yine aynı his. Sanki beni bırakıp gidecekmiş gibi bir türlü bırakamıyorum. "Ben bir yere gitmeyeceğim, hep buradayım." Hani nerdesin? Hani bir yere gitmeyecektin?? Hani bu aşk bitmeyecekti?? Sen gittin, ben burdayım. Haklıydın, bu aşk bitmez. Dibine kadar yaşanır.
Ben "O"nu kaybettim. Hayatımın anlamını. Hayatımı yaşanır kılan şeylerden birini. Uğruna en sevdiklerimi karşıma aldığım birini. Ne olursa olsun, hiçbir zaman vazgeçmediğim birini. Her şeyimle sevdiğim birini.
Ve hala yas tutuyorum. İnadına. İçimde gün geçtikçe büyüyen bir özlem. Derinlerde inatla sızlayan bir yara. Dönmeyeceğini bildiğim birine hala aşığım. Ve kapım kapalı. Bir kalbe iki kişi sığdıramıyorum. Ne kadar zorlasam da.
Beni çok sevecek birini arıyorum, o kadar sevecek ki ikinci olmayı kabul edecek. O huzuru arıyorum. Gözlerimi kapadığımda her şeyi unutacağım bir omuz arıyorum. Sarıldığımda kalbi benimle çarpan birini arıyorum. Sesini duyduğumda bütün dertleri unutacağım birini arıyorum. Yanımdayken dünyanın duracağı birini arıyorum. Hala "O"nu arıyorum, oralarda bir yerlerde...

Ne gariptir ki bu yazıyı yazarken fonda "Dön Bana" çalıyor.

"üzülürüm yine resmini görünce, maziye bakarak
vazgeçemem senden, bir ömür geçse böyle, ardından yalvararak,
dön bana yeniden n'olur, sev beni yeniden n'olur,
al beni yanına n'olur, dön bana yeniden n'olur, n'olur, n'olur,
unuturum sandım, zamana bırakınca seni nasıl sevdiğimi,
ama bugün yine söylüyorum hep aynı, hep aynı şeyi,
dön bana yeniden n'olur, sev beni yeniden n'olur,
al beni yanına n'olur, dön bana yeniden n'olur, n'olur, n'olur..."

Baykuş Geni

Evet, sonunda geceleri baykuşlarla beraber uyanık kalabilmemin ve tam bir “nightwalker” olmamın sebebi bulunmuş. Her şeyin nedeni olduğu gibi bunun da nedeni genlere dayanıyormuş. Bu yararlı genin adı “Gece Kuşu Geni”. İşte bu gen bende tam gaz çalıştığı için sevgili arkadaşlarım, gecenin üçünde veya dördünde kendimi televizyon karşısında pineklerken buluyorum. Çünkü bu gen sayesinde bir gün benim için 24 değil, tam tamına 27 saat. Tam da bu sebepten sabaha karşı saatleri bana gecenin ilerleyen saatleri gibi geliyor. Bir de bu güzel özellik için ilaç geliştirmeye çalışıyorlarmış. Ne gereği var? Ben halimden memnunum. Gerçi sabah saatleri benim için yaşanmadan geçiyor ama olsun. Benim günüm 11’den sonra başlıyor. Hatta canım arkadaşım okula gitmek için uyandığında ben yeni yatıyor oluyorum. Artık beni çekiştiremeyeceksiniz, gördünüz mü, bunun sebebi Afh. O gene söyleyin ne söyleyeceksiniz, bundan sonra muhatabınız o, ben değilim. Artık kendisiyle nasıl iletişim kurarsınız bilemem, orası size kalmış. Genime anlatın derdinizi, bana değil! Hadi yavrularım!

ps: http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2007/04/27/nclock27.xml

Ezilenler

Demin televizyonda 1 Mayıs olaylarını izliyordum. Fark ettim ki solcu geçinen Vandallardan gittikçe nefret etmeye başlamışım. Ağızlarını yüzlerini garip kırmızı bandanalarla sarıp, ellerinde kaldırım taşları, arabaları ateşe verip haklılıklarını savunuyorlar. Ben mi garibim bilmiyorum ama içimde yoğun bir tiksinti uyandı bir anda. Oldum olası sosyalist geçinen ama evlerinde puro ve havyar eşliğinde viski tüketen zümreden tiksinmişimdir. O salon sosyalistlerinin yavruları da bugün Taksim ve civarında ortalığı dağıtmakla meşguldüler. Bütün kanalların haber programları aynı görüntülerle doluydu. Sonra bir anda şöyle bir şimşek çaktı. İnsan ancak mazoşist olursa bu kadar dayağı yemekten zevk alır. Bir insana bir şeyin yasak olduğunu söylerseniz ama o inatla aksini yapmaya çalışırsa ve bunu başkaldırı olarak niteleyip sonra da etraftaki camları kırıp, Molotof kokteylleriyle polisleri yakarsa, o insan bir vandaldır. Ayrıca bu kadar şeyi yapıp tekrar tekrar dayak yemekten usanmıyorsa mazoşisttir.
Hatta izleyebildiğim kadarıyla birçoğu kendini İspanya’daki festivalde zannetmekteydi. Sanki boğalardan kaçıyorlarmış gibi yoğun bir adrenalin içinde koşuşmaktaydılar. Fark ettim ki o festival içlerinde kalmış, onun bir benzerini İstanbul’da düzenlemek istemişler. Kıyafetleri de festival için gayet uygundu. Anlayacağınız hiç boğa önünde koşmaya para vermeyin, 1 Mayıs’ta meydanlara çıkıp arkanıza polisi alarak çılgınlar gibi kaçabilirsiniz ama bunun için hazırlıklı olmalısınız. İzlediklerimden çıkardığım sonuçlar şöyledir:

1. Birkaç ay önceden başlayarak spor yapılmalı ve kondisyon üst seviyeye getirilmelidir.
2. Gösteri günü ayakkabılar özenle seçilmelidir.
3. Yukarıda bahsi geçen ayakkabılar spor ayakkabı olmalı ve ayaklarınız içinde gayet rahat hareket edebilmelidir.
4. Özellikle ağız bölgesine kırmızı olmak suretiyle bez parçaları sarılmalıdır.
5. Bütün şıklar tamamsa meydanlara akıp ellere taş parçaları alınabilir ve polislerden kaçılabilir.

Ne bugün ne de yarın meydanlarda sol elim havada bağırıp etrafı kırıp dökerek hakkımı savunmayı anlayamadım ve anlayamayacağım. Solcu geçinen bir dolu insan gördüm ve onların hiç de göründükleri gibi olmadıkları kararına vardım. Aslında kendileri bütün önyargılara ve genellemelere karşı olduklarını ısrarla savunurlar ama gerçek hiç de öyle değildir. En büyük önyargılara kendileri sahiptir ve karşılarındaki insanı kafalarında daha önceden belirledikleri bir kalıbın içine sokmaya çalışırlar. Genellemeler sanki onlar için yaratılmıştır. Zaten onların görüşlerini paylaşmayan herkes de aynıdır, yani ötekidir. Sığ düşüncelerinin onlara izin verdiği ölçüde düşünürler, basmakalıp gözlüklerle dünyaya bakarlar. Sonra özel üniversitelere girip orada okur ama paralarıyla onların burslarını karşılayan öğrencileri beğenmez, onlara burun kıvırırlar. Ama acaba onların paralarına sahip olsalar kendileri nasıl yaşayacaktır, o bilinmez. Gerçi bellidir ama boşverin.
Uzun lafın kısası, ben bir sinir küpü olarak gezmekteyim. Her şey bana batıyor sanki böyle gözüme gözüme…

ps: sözlerim herkes için değil, böyle olanlar üstüne alınabilir!

kıskançççççççç!!!!!

Hayatım boyunca kıskançlık duygusundan nefret ettim. Hiç kimseyi kıskanmadım. İnsanların beni kıskanmasındansa korktum. 25 yaşıma girmeye günler kala içimdeki kıskançlık karşıtı duygular iyice depreşti. Büyüdükçe duyguları daha derinden hissetmeye başlıyor galiba insan. Birini kıskanmayı hiçbir zaman anlamadım ve bu yaşımdan sonra da anlayacağımı düşünmüyorum. Hatta devamlı gözleri telefonda, sevgilisini kontrol etme ihtiyacı duyan insanların acil psikolojik yardıma tabi tutulmaları gerektiği konusunda uç fikirlere sahibim. Çünkü bu durum benim için bir saplantı, yoğun bir güven eksikliği, hastalıklı bir durumdur. Karşımdaki insanın beni dinlerken bir yandan da sevgilisinden rapor alması beni delirtir. İçimden söylenir dururum, hatta çok zaman dışımdan da söylendiğim olmuştur. “Ben yokken düşün sevgilini kardeşim, ben burada eşekbaşı mıyım, bir şey anlatıyoruz değil mi?” diye aklımdan buna benzer yüzlerce düşünce geçer ve sonunda keyfim kaçar. Oflayıp, pöfler ve kalkar giderim. Yapmışımdır, bundan sonra da yapacağımdır. Hele kıskanılmak beni hem korkutur hem de deli eder. Eğer bunu yapan sevgilimse, akıl sağlığı pek yerinde değildir ve acilen terk edilmesi gerekmektedir. Bu duygunun sebebi belki de kontrol altında tutulmaktan nefret etmemdir kim bilir. Zaten bana güvenmiyorsa ya da ben ona güvenmiyorsam birbirimizle ne işimiz var? Ayrı kapılara yol almak bu durumdaki en akıllıca durumdur. İş fazla uzatmadan bitirilmelidir. Ama bunu yapan arkadaşım veya tanıdığımsa iş değişir. İşte o zaman korkarım çünkü aynı kulvarda yarışmak gibi bir durum söz konusuysa sırtınızı kollamak zorundasınız demektir. Hem dikkatli olayım hem de rekabet edeyim diyorsanız o işten ne verim alabilirsiniz söyleyin bana. Bu durum beni ölesiye korkutmuştur ve korkutmaya devam etmektedir. O yüzden bir insanın benim dostum olduğunu rekabet ettiğimde anlarım. Eğer bana destek oluyorsa korkulacak bir şey yoktur ama sezdirmeden yoluma taş koymaya çalışıyorsa hemen bütün ilişkimi keserim.
Aynı durum insanların parası için de geçerlidir. Paranın zaten gökten yağdığını düşünen ufak beyinli insanlar her zaman beni çıldırtmıştır. Parası olan insanların birçoğu onu çalışarak kazanmaktadır ve her şeyin tepetaklak olmayacağı hiçbir zaman garanti değildir. Ama kendi acizliklerini ve ezikliklerini bastıramayan bu ufak beyinli para düşmanları, o paranın bitmeyeceğini geveleyip durur ve içten içe derin bir kıskançlıkla yanarlar. Gerçi bilirim ki, aynı para onlarda olsa en ağır emperyalist kendileri olacaktır ve o beğenmedikleri insanların yaşantısını on kere ceplerinden çıkaracaklardır. İşte bu durum bende yoğun bir acıma ve tiksinti yaratır. Bir daha o insanı görmek, sesini dahi duymak istemem. Çünkü bilirim ki, gördüğüm ilk yerde dilim kendini kaybederek çeşitli çılgınlıklar yapabilir. Sonra mesuliyet kabul edemem. Dilim benden ayrı yaşayan bir organdır ve beynimle garip bir bağlantı içindedir ancak beynim onu koordine edememektedir. Dilim kendi başına yaşar ve çok kötü ısırır. Sıdkımın sıyrıldığı insanlar bu durumu çok iyi bilirler, zira onları çoğu kez ısırmıştır. Etrafımda dolanmaya devam ederlerse daha çok kez ısıracağını da bilmektedirler.
Uzun lafın kısası, kıskançlık yedi ölümcül günahın bir tanesidir. Cezası ise cehennemde dondurucu suya sokulmaktır. Çoğu uzman normal kıskançlığın evlilikleri dahi kurtarabileceğini savunmakta, aşırı kıskançlığın ise patolojik bir durum olduğunu ve acil tedavi edilmesini söylemektedir. Ben her iki tipine de uzak duran bir tipim ama siz bana bakmayın! Kıskanın gitsin kardeşim! : )

ps: resim DA'dan alınmıştır ve Elestrial'a aittir.

su akar, deli bakar2

ruh halime en uygun yazı budur işte:

İyi günler, Akıl ve Sinir Hastalıklari Hastanesini aradığınız için teşekkürler...for english please dial something else..
-Eğer takıntılarınız varsa, devamlı olarak 1'e basın..
-Eğer çok kişilikli iseniz 2, 3 ve 4 e basın..
-Eğer travma sonrası sinir bozukluğundan şikayetçiyseniz, 5'e basın ama çooook yaaavaaaaş ve diiikkaaaaatliiiiiiiceeeee...
-Eğer ikilemlerden şikayetçiyseniz, 6'ya basın. Şimdi 9'a basın, şimdi 6'ya basın ve şimdi 9'a basın..
-Eğer gaipten sesler duyuyorsanız 7'ye basın, telefonunuz ana gemiye yönlendirilecektir..
-Eğer kısa süreli hafıza kaybından şikayetçiyseniz, 8 e basın, 8'e basın, 8'e basın, 8'e basın, 8'e basın, 8'e basın, 8'e basın, 8'e basın, 8'e basın..
-Eğer şizofreni şikayetiniz varsa dikkatlice dinleyin. Kısık bir ses size hangi numaraya basmanız gerektiğini söyleyecektir..
-Eğer sinir bozukluğundan şikayetçiyseniz, müşteri temsilcisi cevap verene kadar yıldız tuşuna basarak oyalanın..
-Eğer Uyuşturucu ya da Alkol bağımlısıysanız, birinden sizin yerinize diez tuşuna basmasını rica edin..
-Eğer depresyondan şikayetçiyseniz, tuşa basmaya zahmet etmeyin size zaten kimse yardım edemez..
-Eğer Paranoyaksanız, hiçbir tuşa basmanıza gerek yok... Kim olduğunuzu, ne istediğinizi ve size nasıl ulaşabileceğimizi biliyoruz..
-Eğer Aşağılık kompleksiniz varsa, lütfen telefonu kapatın çünkü tüm operatörlerimiz şu an meşgul ve hiçbiri size zaman ayıramaz..

can dostum cilt II

(hala seni yazarken zorlanıyorum!)


Yıl 1993. KAL’a ilk adım atışım. Üzerimde bir daha hiç takmadığım kravatım ve hiç giymediğim yeleğim. Nereden bileyim, bizim okulun bu kadar sıra dışı olduğunu, daha çocuğum ve gözüm açılmamış. Olağanüstü bir heyecan her yerimi sarmış. Gözüm okulun bahçesindeki insan yığınına takılıyor. Tam 2000 ve küsur kişi. Devamlı kıpraşan ve durmadan konuşan bir dolu insan. Hocalar istedikleri kadar bağırsın aldıran yok. Sonra isimler okunmaya başlıyor ve sonlarda ismimi duyuyorum. A sınıfındayım. Korka korka ama bir yandan da sevine sevine sınıfımı buluyorum. Gözüme bir sıra kestirip oturuyorum. Etrafıma bakınıyorum, 8 yıl beraber olacağım insanlara. Sonra önlerden bir kahkaha geliyor. Ama öyle sakin bir kahkaha değil, birisi çılgınlar gibi gülüyor. Sarı kafalı bir şey. Ela mı yeşil mi anlayamadığım gözleri var. (Gerçi sonunda yeşili fazla elaya karar kıldık ama.) Devamlı konuşuyor. İçimden diyorum ki “Bu ne çene, bu ne ses, bu ne gülüş!” Sonra göz göze geliyoruz. Deli deliyi çeker ya, bu deli de beni çekiyor. Nasıl bir çekim gücüdür! 6 yıl hep beraber oturuyoruz. Bu deli benim sıra arkadaşım oluyor. Kah defterlerimi sıradan atıyor, kah insanların kafasına salata fırlatıyor. Çok deli tanıdığınızı düşünebilirsiniz ama böylesi çok azdır. Ve ben ne hikmetse, bu nadir bulunan deli türlerinden bir çoğunu hayatıma dahil etmişimdir. Hala da etmeye devam ediyorum. Her neyse, şimdi burada anlattığım şahsiyet tam tamına 14 senedir hayatımdadır. Evet Xeyn, geçen gün Yalçın’a da söylediğin gibi, ben senin her şeyine alıştım. Şimdi bunları insanlara da anlatmaya karar verdim. Bakalım onlar ne düşünecekler.
14 yıl. Nasıl mı geçti? Acıyla, hem de derinden acıyla. Mutlulukla, hem de derinden mutlulukla. Kahkahalarla, hem de çılgın kahkahalarla. Hıçkırıklarla, hem de kulakları yırtan hıçkırıklarla.
Yoğun bakımın kapısından zorla içeri bakmaya çalışırken yanımda o duruyordu. Boyum yetmediği için kapıdaki yuvarlağa, zıplayıp abanıp içeriyi görmeye çalışıyordum. O yanımda, elinde çiçek sakin sakin sırtımı sıvazlayıp “Üzülme, her şey geçecek. Merak etme.” diyordu.
Sonra her şey değil ama çoğu şey iyileşti. O hayatımı durduran gün geldi. Caminin avlusunda yanımda ağlayan da oydu. “Merak etme, o çok güzel bir yerde, bizi izliyor. Büyük olasılıkla da halimize çok gülüyor. Üzülme, her şey geçecek.” Bütün bir yazını beni gezdirerek geçirdi. Kafam dağılsın, tekrar nefes alabileyim diye. Hiç bıkmadan, usanmadan yanımda yer aldı. Canım istedi Boğaz’a götürdü. Canım istedi Profilo’ya götürdü. Canım her yandığında sıkılmadan beni iyileştirmeye çalıştı. Hala da her derdim olduğunda tam yanı başımda onu buluyorum. Daha geçen gün Taksim’de kıtlıktan çıkmış gibi içip saçmalarken de yanımdaydı. Bütün zırvalamalarımı pür dikkatle dinledi. İçindeki garip şefkat bu zamanlarda hep ortaya çıkar ve bu özelliğini görebildiğim için son derece şanslı bir insanım. Yeter bu kadar hüzün! Biz doyasıya gülmek kısmına geçelim.

Sahne 1: Saat sabahın 5’i. Sabaha kadar konuşmuşuz. Uykuya daldık. Odada bir ses. “Kalk kafurun, namaza duralım!” Dışarıda itler ulumakta, ben yatakta gülmekten kırılmaktayım. Gülerim, ağlanacak halime. Ne akla hizmet, bu insanı evine çağırırsın, sonra birde yetmezmiş gibi odanda yatırırsın. Kaşınmışım değil mi?
Sahne 2: 31/12/1999. Ben İlker’e olan aşkımdan ölmekteyim. O elinde içkiler kapıya dayandı. Annemler itinayla yollandı. Milenyuma giriyoruz ya dibine kadar içilmeli. Dibine kadar da içtik, sonunda kafamız kuru pastaların içinde sızdık. En son hatırladığım telefonda İlker’e “Ben sana deliler gibi aşığım!” diye bağırdığımdı.
Sahne3: Yıl 2000. Özel ders alıyoruz. Yine beraber. Kurtulamadım ya. Karşımda oturuyor. Kulak, burun deliklerinden ve ağzından kalemler sarkıyor. Ders mi? Fonksiyonlar. Kim takar fonksiyonları? Bunu görüp de o dersten ne hayır görülür? Görülmez tabii. “Bu bir fonksiyon değildir!” diye bağıra dursun zavallı hoca, ben dağılmışımdır artık. O macera da orada biter.
Sahne 4: Aynı yıl. En ön sırada zavallı ben coğrafya dersini dinlemeye çalışmaktayım. Yanımda yine bu. Sakin sakin not alıyorum. Bir bakıyorum defter yok. Defter nerede? Yerde yatıyor. Manyak, gülüyor. Kalkıyorum, defteri alıyorum. Tam yerleşeceğim, bu sefer de kalemi atıyor. Bunu görüp de o dersten ne hayır görülür? Görülmez tabii.
Sahne5: KAL’ın kantininden binaya yürümekteyiz. Elindeki sandviçten garip salatalar sarkmakta. O da ne? Manyak insan almış o salataları önümüzdeki kızın kafasına atıyor. Yanındaki kız dönüyor. “Ay, kafanda bir şey var!” “Alsana!” “Alamam, iğrenç bir şey!” Yarıl!
Sahne6: Aynı yoldayız. Ağzında sakız. Elinde ufak sakız parçaları. Koparıp koparıp önümüzdekinin kafasına atıyor. Yarıl!
Sahne 7: Telefon çalıyor. “Alo?” Arka fonda bir sifon sesi! Yarıl!
Sayfalarca yazsam, bitmek tükenmez bilmez. Yıllar geçmiş, kardeşim olmuş. Ben onsuz yarım kalıyorum. Ve yokluğunu derinden hissediyorum. Taksim’de içerken yine yanımda. Ağlaya ağlaya aşkını anlatırken yine yanımda. Çılgınlar gibi gülüp birden ciddileşip “Ne bok yicem ya, a.q!” derken de yanımda. Ben yaşamayı bıraktığımda arkamdan ittiren de o. Elimden tutup tekrar yürümeye zorlayan da o. Kendimi yanında hiç düşünmeden kaybedebileceğim ya da sadece hiç konuşmadan saatlerce öylece oturabileceğim nadir insanlardan birisi. Ve ne şanslıyım ki, inişiyle çıkışıyla 14 yıldır hep yanımda.
Ne zaman içim daralsa ya da ne zaman doyasıya gülmek istesem, aklıma gelen odur. Çünkü bilirim ki, sesinde beni iyileştiren ve dolasıya güldüren bir güç hep vardır ve var olacaktır. Seni seviyorum manyak insan, hem de çok.

Ps: Duamızı bulamadım, nereye soktuysam!

can dostum...

6 yıl nasıl da göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş. 6 dakikanın bir türlü geçmek bilmediğini ama seninle 6 yılın hiç de uzun sürmediğini şu dakika saatime bakarken fark ettim. Bir de üniversite insana hiç dost katmaz derler. Biz bunu yalanladık be canım. Buna sana söylüyor olsam, şu an kulağını çeke çeke tahtaya vurup “Maşallah de maşallah!” dediğini de duyuyor olacaktım. Yıllıkta yazdığın gibi mesafeler tanışmaya engel değil. Kimin aklına gelirdi ki en önde oturmaktan nefret eden ben ve arkada uyuklayan sen birbirimizi bulup acısıyla, tatlısıyla, kahkahasıyla ve ağlamalarıyla dopdolu 6 yılı yan yana geçirecektik. Bu 6 yılda hiç birbirinden sıkılmadan, aksine her seferinde yeni bir şey keşfederek daha da sıkı bağlanacaktık. Şöyle bir kaba hesapla bu 6 yılın tam 4,5 yılını hep beraber geçirdiğimiz sonucuna vardım. Dile kolay dip dibe geçen 1650 gün, yani 39600 saat!!!! Tabii geriye kalan 1,5 yılı da telefon denilen iletişim aracıyla beraber geçen günlerin hesabına yazabiliriz. Bu kadar beraber geçen zamandan sonra bile hala sana gelirken mutluluktan uçuyor oluyorum. “Yaradanın şanslı kulusun be kızım!” diye kendi kendime söyleniyorum. Sevinçlerini de üzüntülerini de dinlerken sıkılmıyorum. Hatta dedikodu yaparken, tespitlerin hala beni şaşırtabiliyor. Hala nasıl bu kadar ayrıntıya dikkat edebildiğini büyük bir hayranlıkla izliyorum. Ve hala sakin görünüşünün altında ne kadar deli olduğunu ve bu sebeple “Deli deliyi bulur.” vecizemi bir kere daha tasdiklediğini görüp seviniyorum.

Biraz önce elimde kameram, okulun bahçesinde çektiğimiz o meşhur kaseti izliyordum. Sabah saatleri. Yine okula erken gelmişiz. Hava güneşli ama serin bir rüzgâr esiyor. Oturmuşuz banklara karşı karşıya, elimizde kahveler (kahveden de hiç hoşlanmam ama seninle ayrı bir tadı oluyor) sakin sakin güneşleniyoruz. Derken senin müthiş zekân ve espri kabiliyetin köşeden çıkıyor. (Uyandığını, daha doğrusu ayıldığını gösteren en büyük kanıt) Kamera titriyor ve 5 dakika boyunca hiç durmadan titremeye devam ediyor. Çünkü zavallı ben, orada sakin sakin takılırken senden hiç de böyle bir laf ummuyorum. Sabah salaklığı beni tuzağa düşürüyor yoksa senin normal halin. İnsanlara senin nasıl biri olduğunu sorsalar, alacakları cevap şöyle olur: “Aaa son derece sakin bir insandır!” YALAN!!! O dış görünüşü, siz bir de içini görün. Ben gördüm, biliyorum. Ne sakinliği, hangi sakinlik! Ama onlar bunun farkına varamazlar. Niye biliyor musun çünkü sana yeterince dikkatli bakmıyorlar. Ben iyi ki sana dikkatli bakmışım, sen iyi ki bana usul usul yaklaşmışın. Ben bu soğuklukla senin gibi bir can dostunu elimden kaçırırdım. Sonra 24 saat full servis veren bir evim olmazdı. Hatta evin içindeki o iki insanı da tanımaktan mahrum kalırdım. O öyle bir ev ki, ne zaman kapısını çalsam içeride hep sıcak çay ve yanında kocaman kalpler var. Bir nevi Hansel&Gretel’in kurabiye evi, içinden hiç çıkmak istemiyorsun. 25 Kasım itibariyle bu evler ikiye katlandı. Yeni evimin içinde de hep sıcak çay ve yanında kocaman kalpler var. Size her baktığımda ne kadar şanslı olduğunuzu düşünüp bir gün aynı şansı yakalamak için dua ediyorum. Mutfakta seninle yemek hazırlarken de, pencereden dışarı bakarken de, koltuğa yayılmış yatarken de hep ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum. Hansel&Gretel bile bu kadar şanslı değiller çünkü onlar o evi terk etmek zorundalar. Ben değilim!

Fotoğraflara bakıyordum da, her yerde yanımda sen varsın. Okulun bahçesinde, Atina’da, Selanik’te, Emirgan’da, Samothraki’de, Büyükada’da, FEJS’te ve daha sayamadığım bir sürü yerde. Son 6 yılda her şeyi birlikte yaşadık. Çocuklarımızı anlatacak bavullar dolusu hikâyemiz var. Ve bunlara sadece 6 yılda sahip olduk. Desene onlar doğup büyüyene kadar, evlere sığmayacak hikâyelerimiz olacak. Zavallılar! Artık dinlemekten bitap düşecekler. Gerçi çok da şanslı olacaklar, bizim gibi birbirlerini seven ve destekleyen anneleri olacak.

Ne zaman içimi ısıtacak sıcak bir çay içmek istesem, ne zaman kendimi mutfakta kaybetmek istesem, ne zaman Boğaz’ı şöyle bir solumak istesem, ne zaman Ada’nın yollarını tekrar keşfetmek istesem, ne zaman kendimi denize bırakmak istesem, ne zaman içip içip sızmak istesem, ne zaman ayağım tökezlese, ne zaman yürümekten vazgeçsem, ne zaman doya doya gülmek ya da ağlamak istesem, ne zaman konuşmak istesem, ne zaman susmak istesem, ne zaman başımı dayayıp huzur bulmak istesem, ne zaman kaçmak istesem, kendimi hep yanında buluyorum. Ve biliyorum ki, bütün kalbiyle beni seven bir can dostum var. Bu puşt pezevenk dünyasında yaşamak için -dibine kadar yaşamak için- bulunmaz bir şans. İyi ki varsın ve yanımdasın. Seni çok seviyorum…

su akar, deli bakar...

baktım ki çoktandır yazmamışım. kanımdaki alkolden ancak arındım galiba. kafam çalışmayı bırakmıştı. öyle kendi halinde bir şeyler yapıyordu. hatta o kadar karışıktı ki, hala karışık ya neyse, kendimi çok zaman trene bakar gibi bakarken buluyordum. dün gece yürürken de aynı şeyler yine zihnime üşüştü. ilker öleli 3 koca yıl geçti ama ben hala bir şekilde kendimi ona ait hissedebiliyorum. bu doğuştan gelen bir takıntının bugüne tezahürü mü yoksa bir daha bu kadar yoğun sevemeyeceğimi bildiğim için elimden kayıp gideni mi özlüyorum? bu ikilemde çırpına çırpına bir türlü hayatıma devam edemiyorum. başka biri hayatıma girdi mi sanki ilker'e ihanet ediyor gibi hissediyorum kendimi. "nasıl manyakça bir düşüncedir bu!" diyip diyip ağlıyorum. hayatım o sıcak ağustos akşamında takılıp kaldı. bunun da sebebi 6 yıl boyunca tüm iniş çıkışlara rağmen yüzünü gördüğümde, sesini duyduğumda, sarıldığımda, hatta kızıp bağırdığımda bile bastıramadığım ve bastırmak istemediğim tarifi imkansız sevgim. başkaları olsa da dönüp durduğum kürkçü dükkanımdı o benim. bir türlü ayrılamadığım sığınağımdı. ömrümün sonuna kadar o sığınakta kalacaktım ve bunun teklifi önüme yine sıcak bir haziran akşamı konulmuştu. bu kadar yaklaşmışken elimden kayıp gidince bütün umutlarım, yıkıldım. çok zaman atlatmış gibi görünsem de, bazı zamanlar su yüzüne tekrar çıkıyor bütün gücüyle diplere bastırdığım o duygular. o zamanlar yakınlarda olmayın, depresifliğim sizi de yakabilir. zaten bunu bildiğim için insanları mümkün olduğunca kendimden uzak tutuyor, kaçıyorum. şimdi hayatımda yeni birisi var. var mı yok mu tam da emin değilim aslında. can dostum, hafifledin sen diyip duruyor ama bilmiyor ki çok çabuk ağırlaşabilirim. ağustos yaklaştıkça üstüme ağırlık çökmeye başlıyor. dün bana cazip gelen bugün hiç gelmeyebiliyor. başkalarını da üzmekten korktuğum için aşkımdan yanıp tükensem de geride duruyorum. sonra da olmuyor işte diye kestirip atıyorum. tek kestirip atamadığım, kurtulamadığım ilker zaten. bu kadar çelişkiden sonra tek diyebileceğim yedikule'de yerimin hazır olduğu. su akar, deli bakar...

yer misin yemez misin...

bok gibi 2 gün geçirdikten sonra kendimi bile şaşırtacak şekilde yeniden doğmuş gibiyim. galiba bu kadar ay kaçtığım şeylerin tek tek karşıma dikilmeleri bunun sebebi. eninde sonunda yüzleşeceğimi bilmeme rağmen aylardır köşe bucak kaçtım onlardan. bu kaçışlar öyle yormuştu ki beni, artık düzgün işleyen ne bir uyku düzenim ne de sinir sistemim kalmıştı. kendimi vurduğum aldırmıyor rolüde fazla uzun soluklu olmadı işte tam da bu yüzden. içten içe özlemeye devam ettiğim o adamın göçüp gidişine alışmış gibi yapmak yormuştu galiba en çok beni. insanları onunla o kadar boğmuştum ki, artık vazgeçmem gerektiği düşüncesine kapıldım. oysa onlar beni her halimle kabullenmiş, zaten yeteri kadar deli olduğum ve daha fazla deliremeyeceğim kanaatine çoktan varmışlardı. bunlardan emin olmama rağmen, yine de içimden bir ses onların artık sıkılmış olduklarını durup durup bana fısıldıyordu. ve en sonunda onun gidişine alışmış rolü yapmaya karar verdim. hem daha ne kadar yas tutabilirdim ki değil mi ama? şimdi anlıyorum ki derinden derine hala kalbim onun yokluğuyla ve sevgisiyle doluydu, hazır değildi tuttuğu yası arkada bırakmaya ve dibine kadar yaşadığı 6 yılı onunla. dün taskimde devirdiğim şişelerin ve onlara eşlik eden zırlamalarımın sonunda kendimi attığım sevgili dostumun evinde tam kendime geldim derken, o devasa alışveriş merkezinin insan yığınının arasında bir de tutup onun annesine rastladım. ben böyle şansın içine tüküreyim diyerek uyuşmuş kafamla tekrar kendimi eve attım. sonra tezgahta duran ve de çok çekici görünen viski şişesinden 4 dolu shot attıktan sonra, kahve fincanının çok işlevsel bir yanı daha olduğuna karar verdim. ve o kafayla elimi doğramadan domates doğrayıp yüzyılın rekorlarını altüst ettim. dumanlı kafayla domates nasıl doğranır konusunda uzmanlığımı herkesle paylaşmaya hazırım. icatlar paylaşmak içindir ne de olsa. şimdi kalbim yeniden atmaya çalışıyor. gerçi içine tükürdüğüm şansım yine bana bir oyun oynuyor ve ben sonunda yeniden üzüleceğimi bilerek gözüm kapalı kendimi deryalara atıyorum. olsun. düşekalka sonunda bulacağım huzuru ve içine tükürecek değil sonuna kadar savunacağım bir şans bana gülecek. insanı umut yaşatır ne de olsa...

mutluluk

Bana mutluluğun tanımı yap deseler, cevabım herhalde şöyle olurdu: “Mutluluk, herkesin peşinden koştuğu, hep ulaşmak için çabaladığı ama benim bir türlü erişemediğim o duygu.” Galiba da hiçbir zaman erişemeyeceğim. Artık hep bir şeylerin peşinden koşup sonunda elim boş kalmaktan yoruldum. Ben ne kadar uğraşırsam uğraşayım elim hep boş kalıyor. Şans nedense bana bir türlü gülmek istemiyor. Umudunu kaybetmek nasıl bir şey anlıyorum artık.

Keyfim hiç yerinde değil, boşu boşuna umut edip sonra o umutların elimde kuruduğunu görmekten bıktım galiba. O yüzden artık umut etmiyorum. Hatta etmek içimden gelmiyor. Hayatı öylece bıraktım, rüzgâr nereden eserse oraya gidiyorum. Karşı koymadan kendimi bırakıyorum. Uğruna savaşacağım hiçbir şey kalmadı. Dayanmaktan yoruldum. Başıma ne gelirse gelsin güçlü olmaktan yoruldum. En diplerde dolaşırken sanki en yukarıda gibi davranmaktan yoruldum. Yüzümde sahte ifadelerle herkesin yardımına koşmaktan yoruldum. İnsanları mutlu etmekten yoruldum. Yaşamaktan yoruldum galiba, asıl sebep bu.

Hayatta en çok istediğim şey sadece mutlu ve huzurlu olmak. Başımı dayadığımda huzur içinde gözlerimi kapayacağım bir omuz olsun istiyorum. Eskiden sahip olduğum ama elimden kayıp giden o omzu geri istiyorum. Onunla kaybettim umudumu, huzurumu ve dayanma gücümü. Geride içi boş, umutları kurumuş bir ben kaldım. Bütün zırhlarımı indirdim, geride bir ben varım, sadece ben...

let my heart go...

“Let my heart go, let this heart be still….” diye söylüyor Metallica şarkısında. Hani senin en çok sevdiğin grup. Hani beraber dinleyip beraber söylediğimiz şarkıları olan. Eski Beşiktaş günlerinde… Elinde benim kumpirim, kulağında benim discman’im, sırtında benim çantam. Ayaklarında patenler, üstünde fishbone, altında bir türlü çıkarmadığın yırtık pantolonun. Hani bütün haşmetiyle parkı kaplayan Barbaros Paşa’nın altında otururken. Ben kaçarken kurstan, sen kaçarken işten, buluşurken orada. Hani bütün mutlulukları yaşarken beraber. Değerini bilemedim galiba o günlerin, dibine kadar yaşayamadım o mutlulukları. Bilseydim geçip gideceklerini, bilseydim geçip gideceğini böyle mi yaşardım? Şimdi oturmuş bakarken o heykele, aklımdan teker teker geçiyor bütün yaşananlar. En özgür günlerimi yaşadım belki de seninle, en derinden sevdim, en derinden üzüldüm, en derinden aşık oldum. Ömrümün sonuna kadar en derinde saklayacağım bir sevdaya sahip oldum sayende. Peşimi kolay kolay bırakmayacak anılarım var artık eteklerimde. Yorulmuş olsam da, bütün dünyam yıkılsa da, İstanbul’un her köşesi bana seni hatırlatsa da, birbirimizi bulduğumuz, birbirimizi hiç bırakmadığımız ve birbirimizi bu kadar çok sevdiğimiz için çok şanslıyım… Seni çok seviyorum…

"Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana."

Ataol Behramoğlu

yağmur

Elimde tek arkadaşım ve ben yağan yağmurun yıkadığı sokaklarda. Üzerimde hafif bir üşüme. Aklımda yine sen ve okuya okuya ezberlediğim o şiir:

"Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;

Seni özlediğim içindir.

Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;

Seni özlediğim içindir.

Yaşıyorsam; içimde umut varsa,

Yine seni özlediğim içindir.

Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki! "

Yaşayamadığımız onca şey zihnimde turluyor. Keşkeler içinde yine ben. Kaçacak, saklanacak bir yer arayan içten içe yanan bir ben. İçi çoktan tükenmiş ama hala umut etmek için çabalayan ve bunun ikileminde sıkışan bir suret. Yağan yağmur alır götürür mü acılarımı, tertemiz bir ben yaratır mı yeniden? Gözümü kapasam açtığımda yepyeni bir ben doğar mı? İyileşir mi bütün yaralarım, bütün yürek üzüntülerim? Yoksa unutur muyum bütün yaşadıklarımı, bütün keşkelerimi? Sokaklarda kurtulur muyum pişmanlıklarımdan? Sana olan bu büyük ve sonsuz aşkımdan sence? Sızlayan yüreğimden sence? Kurtulur muyum hepsinden? Söylesene! Seni bağışlayabilir miyim? Beni burada bu kadar acıyla, pişmanlıkla ve öfkeyle bıraktığın için seni affedebilir miyim? Gökten düşen bu küçük damlalar bütün bunları yapabilir mi ne dersin? Yepyeni bir yürek, taptaze bir zihin yaratabilir mi? Silebilir mi hala bütün benliğimi kaplayan seni? Söylesene!...

bir sabah...

Derin derin boğazı soluyorum. Sabahın bu saatlerinde ne de güzel kokuyor. Tazelik, canlılık. Sakin sakin bir köşede oturmuşum. İçimde sonsuz bir dinginlik, huzur. Elimde ince belli bir bardak ve sıcacık çay. Dumanlar yüzümü ısıtıyor, çay içimi. Yavaş yavaş yol alıyor gemiler denizi yararak. Martılar uçuyor rüzgarla dans ederek. Bir vapur yanaşıyor usul usul. Bir insan seli. İnsanlar koşuşturuyor, herkeste bir acele, bir telaş. Geçip gidiyorlar. Birbirlerine vurarak, birbirlerini iterek. Hiç kimse bir diğerinin umurunda değil. Hepsi bir yere yetişmeye çalışıyor. Niye aldırsınlar ki? Hepsi kendi derdinde, kendiyle yarış halinde. Sonra serin bir rüzgar esiyor. Vapur kalkıyor. Başka bir limana doğru yol alıyor. Ben kalıyorum tek başıma elimde ince belli bardağım, aklımda sen ve yine sen, içimde sonsuz bir dinginlik ve huzur.

yangın yeri

Ne olurdu bir fincan daha kahve içebilsek? Gözlerimiz birbirine bağlanmış, biz birbirimizde kaybolmuş. Yangın yeri gibi olduk. Bağırıp kaçışan iki yürek gibi yaşıyoruz. Ne kaldıysa geriye yangında kül olup gitmesin diye bütün telaşımız. Mal kaçırır gibi bakışıp, feryat figan konuşuyoruz. Tenimiz birbirine değse korkuyoruz. Nereye kadar dayanır insan buna? Bir yerde vazgeçmez mi sevmekten? Eğer seninle bensek vazgeçmeyiz, yangın her şeyi kül edene kadar…

geceler kara tren

kimseye ait olamazken, kendimi hala sana ait hissedebilmek nasıl bir çelişkidir söyle bana. sen gideli 3 yıl olmasına rağmen hala derinde bir yerlerde kanayan o yara mı bunun sebebi? senin yüzün, sesin ya da kahkahaların mı yoksa? belki de evin her yerinde, bahçenin her köşesinde veya her gözümü kapadığımda ortaya çıkan hayaletler.

acıdan katılaşan bu kalbimle en ufak şeyde bile seni buluyorum. senden başka hiçbir şey beni ilgilendirmiyor, acıtmıyor, ağlatmıyor. gittikçe büyüyen bir acımasızlık içimde. vurdumduymazlık. bazen kendimi tanıyamıyorum. ve korkuyorum nasıl bu kadar acımasızlaştım, ilgisizleştim diye. her yer senin yokluğunla kaplı. bu mu sebep? o kadar ağladım ki ağlayamıyorum. o kadar üzüldüm ki üzülemiyorum. yaşlandıkça yaşlanıyorum. sevinçlerim, mutluluklarım, hatta sevmelerim bile yaşlanıp kuruyor. gülerken ağlıyorum, kahkalarım çığlıklarıma karışıyor. hiçbir yere sığamıyorum artık.

sen giderken bütün sevinçlerimi, mutluluklarımı, sevmelerimi götürdün. beni götürdün yanında. artık umutsuzların en umutsuzu, mutsuzların en mutsuzu, ruhsuzların en ruhsuzuyum. sensiz çarpan bir yürek istemiyorum. sensiz yaşamak istemiyorum. ben sadece ve sadece seni istiyorum, burada, yanımda. ben sadece ve sadece seni sevmek istiyorum, ta burada, derinlerde. ben sadece ve sadece sana ait olmak istiyorum, bu dünyada ve ...

...

Balkondayım. Yıldızlara bakıyorum. Telefon çalıyor. Arayan "o". O da yıldızlara bakıyor. Gökyüzü bizi buluşturuyor. "45 dakika bu kadar kısa mıydı?" Aşk mesafe tanımıyor. Balkondayım. Yıldızlara bakıyorum.
Bahçedeyim. Banktayım. Yıldızlara bakıyorum. Yanımda konuşuyor. Yıldızlara bakıyor. "Benimle evlensen?"diyor. Mutluluk bu olmalı. Bahçedeyiz. Banktayız. Yıldızlara bakıyoruz.
Balkondayım. Yıldızlara bakıyorum. Telefon çalıyor. Arayan "o". Hayır, değil. Bütün dünya duruyor. Hayat duruyor. "Mutluluk bu kadar kısa mı sürer?" Balkondayım. Yıldızlara bakıyorum. "Gözyaşları bu kadar sıcak mıydı?"
Bahçedeyim. Banktayım. Yıldızlara bakıyorum. Yıldızlardan bana bakıyor. "Ah, keşke..." Bahçedeyim. Banktayım. Yıldızlara bakıyorum. "Sensiz nasıl yaşayacağım?"
Avludayım. Camideyim. Cenazedeyim, canımın yarısı orada. Yıldızlardan bana bakıyor. Ben ağlıyorum, o ağlıyor. Bütün dünya durmuş. Hayat durmuş. Avludayım. Camideyim. Cenazedeyim. Gökyüzüne bakıyorum. Minarelere bakıyorum.
Avludayım. Camideyim. Süleymaniye'deyim. Minarelere bakıyorum. Yıldızlardan bana bakıyor. "Hayat bu kadar zor muydu?" "Ezan bu kadar huzur verir miydi?"

28/03/2001

daha dün karar vermemiş miydik uzak yaşamaya, daha dün kararlı değil miydik birbirimizi kırmamaya? olmadı gene yapamadık, başaramadık, yenildik arzulara, teslim olduk. mutluyum, mutlusun! üzgünüm, üzgünsün! yeniğim, yeniksin! sen değil miydin bu kararı veren, sonuna kadar gidecek olan! yapamadın işte! güzel miydi? güzeldi. iyi mi oldu? bilinmez! şimdi ne olacak? al bir bilinmezlik daha! yok işte olmuyor, başaramıyoruz, yitiremiyoruz da birbirimizi düşüncelerimizde. neyiz biz? beceriksiz? biraz. kararsız? biraz. seviyor muyuz peki? çok zor bir soru. cevabı var mı? yok. olacak mı? imkansız galiba. sende bu inat varken daha çok kırılıp dökülürüz biz. sonu olmayacak bir şeye yelken açıyoruz, açtık hatta. uçurtmalarımızla oynuyorken daha dün, bugün kendimizi kurtarmaya çalışıyoruz o her şeyi yıkan fırtınadan. suçlu var mı? ikimiz galiba. kim daha suçlu? bilmiyorum, bilmiyorsun. bir karar versek artık! biz kopamayız değil mi! ama artık ben yoruldum senin yüzünde o üzgün ifadeyi görmekten. ne yaptın, yine yenildim galiba diyen gözlerinden. sen de yoruldun değil mi! evet dediğini duyuyorum. loş ışıklarda dans etmeye devam edeceğiz, nereye kadar raks edebilirsek!...